Slaapstand, scheidsrechter en scheve vlaggen – een bijzondere middag bij SDS’55
Zaterdag 21 maart stond de return op het programma tegen de dames van SDS’55 VR1. Na de thuiswedstrijd (die we eigenlijk gewoon hadden moeten winnen, maar goed…) waren de meiden van vv Barneveld VR1 gebrand op revanche. Mét een extra aandachtspuntje: de grensrechter. Die had in de vorige wedstrijd namelijk meer vlagmomenten dan een gemiddelde Koningsdag 🇳🇱.
De wedstrijdbespreking was helder: scherp beginnen, eigen spel spelen en vooral… niet in discussie gaan met alles wat een vlag of fluit vasthoudt.
Alleen… iemand was vergeten de wekker te zetten ⏰
De warming-up leek prima, maar eenmaal begonnen bleek dat niet iedereen even fris uit de vrijdagavond was gekomen. Kleine oogjes, zware benen… en binnen 4 minuten lag de bal al in ons netje. Corner, windje, chaos… en hoppa: 1-0. Niet helemaal het script dat we vooraf hadden bedacht.
In plaats van een wake-up call bleef het meer een soort snooze-knop. SDS’55 had de overhand, wij hadden vooral… goede bedoelingen. De bal in de 16 krijgen bleek ongeveer net zo lastig als filevrij over de A1 op maandagochtend.
Voetbal? Een beetje. Discussie? Zeker.
Het spel kabbelde voort met veel strijd, weinig kansen en hier en daar wat “interessante” beslissingen. Beide teams kregen hun portie frustratie, maar bij ons werd een tikje al snel gezien als toneel, terwijl het andersom meer leek op een aflevering van “Drama op het veld” 🎭.
Hoogtepuntje (of dieptepuntje, net hoe je het bekijkt): een opmerking uit het veld die meer klonk als een scène uit een actiefilm dan een potje amateurvoetbal… laten we zeggen: de sfeer was… pittig.
Rust: tijd voor reality check 🗣️
In de kleedkamer werden de frustraties even netjes (nou ja, redelijk netjes) op tafel gegooid. Conclusie: het moest anders. En dat ging… iets beter.
De tweede helft liet een licht herstel zien. We kwamen vaker op de helft van SDS, maar echt gevaarlijk werd het nog steeds niet. Ondertussen begonnen de pijntjes zich te melden en werd er gewisseld alsof het een tactisch meesterplan was (spoiler: het was gewoon noodzaak 😅).
Laatste kwartier: alles of niets
Met nog 15 minuten op de klok gooiden we het over een andere boeg: meer druk, meer risico, meer mensen naar voren. En ja hoor: ineens waren we te vinden rond hun 16 en verzamelden we corners alsof het voetbalplaatjes waren.
Maar ja… als je voorin alles inzet, ligt het achterin open. Gelukkig besloot SDS’55 daar niets mee te doen (dank daarvoor 🙏).
En toen… de grensrechter 2.0 🚩
Alsof het script nog niet compleet was, kwam er ook nog een wissel van grensrechter. En laten we zeggen: de lijn bleef… creatief. Ingooien gingen alle kanten op, behalve de onze. En commentaar leveren? Dat werd niet gewaardeerd. Zeg maar gerust: wij moesten vooral stil zijn, zij mochten de talkshow presenteren.
Eindstand: 1-0 en een hoop verhalen rijker
Uiteindelijk bleef het 1-0. En ja, de winnaar heeft altijd gelijk… maar laten we zeggen dat dit zo’n wedstrijd was waarin winnen misschien nooit echt in het script zat.
Op naar volgende week! 🔴⚪️
Volgende week wacht een nieuwe kans tegen DTS VR3. Met hopelijk:
• minder kleine oogjes 😴
• een scherpere start ⚡
• en misschien… héél misschien… een grensrechter die dezelfde wedstrijd kijkt als wij 😉
