(En gelukkig ook eindelijk de goals!)

Zaterdagochtend, sportpark Inschoten. De sfeer? Prima. De moraal? Nog steeds torenhoog. De resultaten? … laten we zeggen dat we daar wat ruimte voor groei zien. Maar hé: als we voor elk compliment over ons goede spel één punt kregen, stonden we inmiddels bovenaan.

Met 15 speelsters vertrokken we richting Ede. Marlène, Lisa en Marlin nog geblesseerd—al was Lisa wel gezellig mee. Officieel om te supporteren, maar iedereen weet: nummer 2 op het corveerooster… toeval bestaat niet.

De warming-up was wat tam, maar in de buurt werd vuurwerk afgestoken alsof het al oud en nieuw was, dus dat compenseerde. De opstelling stond als een huis: Patty op doel, daarvóór de solide muur van Lara, Meline, Evy en Gidana. Op het middenveld Romy B, Dorinka en Danique en voorin Maud, Anouk en Sara, klaar om de Edese achterhoede eens flink zenuwachtig te maken.

De wedstrijd: een demonstratie goed voetbal… en een masterclass in pech.

We begonnen prima: al in de eerste minuut een corner. Oké, hij was volstrekt ongevaarlijk, maar toch — intentiepunten.

Toen kwam de eerste uitbraak van DTS en Meline besloot haar verborgen talent te tonen: judoka. Ze toverde een perfecte ippon uit de kast, alleen… ja… dat mag dus niet. Penalty. Patty zat er dichtbij, maar DTS zette de 1–0 op het bord.

“Geen paniek,” riep iedereen. Tot we even later zelf scoorden… alleen wel in onze eigen goal. Wel een prachtige kopbal, dat dan weer wel. Als hij aan de andere kant was gevallen, stond hij sowieso in de samenvatting.

Rust: tijd voor thee(die niet kwam)— eh, tactiek

Na de pauze kwamen we feller uit de kleedkamer. De kansen kwamen, alleen de goals niet. DTS scoorde nog een keer uit een buitenspelsituatie waarvan zelfs Stevie Wonder had gezegd: “Hmm, dat lijkt me buitenspel.” Maar de scheids zag het anders. 3–0.

En toen… werd Anouk even Brobbey 2.0

De meiden in geel/blauw zetten nog eens aan. En Anouk dacht: “Hé, ik heb een bijnaam te verdedigen.”
In vier minuten twee goals, beide op Brobbeyiaanse wijze: sterk in de duels, koel in de afronding en alsof het niks was. Ineens stond het 3–2 en iedereen voelde: dít kan nog!

We kregen kansen, ballen rolden rakelings voorlangs, DTS begon te wiebelen. Maar zoals wel eens gebeurt in dit prachtige spelletje: een verdwaalde lange bal viel precies verkeerd, een schot plofte via Maud’s hand in het zijnet: 4–2.

We bleven knokken, maar de bal wilde er niet meer in.

Conclusie

✅ Goed gevoetbald
✅ Geknokt als leeuwinnen
✅ Eerste doelpunten: binnen!
❌ Punten… ach, die komen vanzelf

We zijn los — en Hoevelaken VR1 mag zich volgende week schrap zetten.

Doelpunten:
⚽️⚽️ Anouk (a.k.a. Brobbey in vermomming)